Ο εκσυγχρονισμός δεν τελειώνει ποτέ, συσσωρεύονται οι εξαιρέσεις

TL;DR. Η Δρ Leda Glyptis στο Λονδίνο: ο εκσυγχρονισμός δεν έχει τέλος. Οι τράπεζες πρέπει να λύσουν δεκαετίες εξαιρέσεων και να προσεγγίσουν την ΤΝ με μέτρο, αλλά όχι αργά.

Βασικά συμπεράσματα

Μια γραμμή τερματισμού που μετακινείται συνεχώς. Η συνηθισμένη ιστορία του εκσυγχρονισμού έχει ένα πριν και ένα μετά.
Ένα B μείον και δύο απενεργοποιήσεις. Η Δρ Glyptis έβαλε στον κλάδο βαθμό B μείον για τα τελευταία 25 χρόνια.
Πώς το εφάπαξ γίνεται κανόνας. Το πιο χρήσιμο κομμάτι του επιχειρήματος της Δρ Glyptis είναι η περιγραφή του τι συμβαίνει όταν μια πολιτική ή μια διαδικασία μπλοκάρει μια πρωτοβουλία.
Τα ακουστικά των 180 δολαρίων. Η Δρ Glyptis έκανε το σημείο χειροπιαστό με μια μικρή ιστορία.

Επί 20 με 25 χρόνια, οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες αντιμετωπίζουν τον εκσυγχρονισμό ως έργο με ημερομηνία λήξης. Ανοίγοντας το Oracle Financial Services Summit στο Λονδίνο, η Δρ Leda Glyptis υποστήριξε ότι το αδύναμο σημείο του κλάδου είναι η συσσώρευση εξαιρέσεων και ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα προστεθεί πάνω σε αυτή τη συσσώρευση αντί να την αντικαταστήσει.

Σύνοψη για τη διοίκηση

Οι αποφάσεις εκσυγχρονισμού μειώνουν τον κίνδυνο και βελτιώνουν τη μελλοντική ανταγωνιστικότητα, όμως οι ίδιες αποφάσεις αλλάζουν τα προφίλ κινδύνου και μπορούν να κάνουν τις λειτουργίες πιο σύνθετες.

Οι νέες δυνατότητες προστίθενται πάνω στις παλιές αντί να τις αντικαθιστούν, ένα μοτίβο που κατά τη Δρ Glyptis ισχύει από το 1950. Μέσα σε 25 χρόνια έχει απενεργοποιήσει κάτι μόνο δύο φορές.

Όταν μια πολιτική μπλοκάρει μια πρωτοβουλία, η εφάπαξ εξαίρεση είναι συνηθισμένη, η αλλαγή της διαδικασίας πρώτα σπάνια συναντάται, και η εξαίρεση γίνεται προηγούμενο.

Ένα αίτημα για ακουστικά 180 δολαρίων ανά σύσκεψη δείχνει πώς οι αλυσίδες έγκρισης χάνουν το πλαίσιο σε κάθε επίπεδο. Η διαδικασία έγκρισης πιθανότατα κόστισε στην τράπεζα πολύ περισσότερα από τα ακουστικά.

Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να επιταχύνει τη δουλειά, αλλά δεν δίνει όλες τις απαντήσεις. Οι επικεφαλής δεν πρέπει να περιμένουν ούτε σταθεροποιημένο ρυθμιστικό πλαίσιο ούτε ολοκληρωμένη τεχνολογία.

Τα θεμέλια είναι βαρετά και απαραίτητα: μια στρατηγική εξέλιξης, καλά δεδομένα και ένας τρόπος να είσαι ταυτόχρονα στιβαρός και ευέλικτος σε έναν κόσμο πραγματικού χρόνου.

Τα περισσότερα τεχνολογικά προγράμματα στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες ξεκινούν με μια υπόσχεση: αυτή τη φορά η πολυπλοκότητα θα μειωθεί. Το επιχείρημα της Δρ Glyptis είναι ότι η υπόσχεση αυτή δίνεται εδώ και μια γενιά και ότι, ως επί το πλείστον, δεν έχει τηρηθεί. Οι ομάδες έχουν αφιερώσει 20 με 25 χρόνια σε αυτή τη δουλειά, κι όμως ο αριθμός των προκλήσεων συνεχίζει να αυξάνεται. Αν η προσπάθεια αρκούσε από μόνη της, το πρόβλημα θα είχε ήδη μικρύνει.

Η Δρ Leda Glyptis παρουσίασε το Oracle Financial Services Summit στο Λονδίνο στις 20 Οκτωβρίου 2026 και άνοιξε τη συνεδρία του για την τεχνητή νοημοσύνη, τον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων, την ανθεκτικότητα και την εμπιστοσύνη. Ως οικοδέσποινα, παρουσίασε τρεις αλληλένδετες προτεραιότητες που, όπως είπε, εμφανίζονται σταθερά στις συζητήσεις της Oracle με τους πελάτες της: την ένταξη της τεχνητής νοημοσύνης στις βασικές λειτουργίες με μετρήσιμο επιχειρηματικό αντίκτυπο, τον εκσυγχρονισμό με ρυθμό που να συμβαδίζει με την ταχεία τεχνολογική αλλαγή, και τη διατήρηση της ανθεκτικότητας και της εμπιστοσύνης. Ο ρόλος της Oracle περιγράφηκε ως η παροχή των ασφαλών, κλιμακούμενων συστημάτων πάνω στα οποία στηρίζονται οι επιχειρήσεις των πελατών. Ευχαρίστησε την Accenture και την KPMG για τη συνεργασία τους με την Oracle παγκοσμίως, καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, και εξήγησε ότι η ημέρα είχε στηθεί γύρω από ερωτήσεις, ομιλητές, πάνελ, παράλληλες συνεδρίες και άμεσες συζητήσεις με το προσωπικό της Oracle. Η δική της κεντρική ομιλία, ωστόσο, ήταν λιγότερο παρουσίαση προϊόντος και περισσότερο διάγνωση.

Πινακίδα του Oracle Financial Services Summit πάνω από το μπαρ του χώρου, με το λογότυπο της Oracle και των χορηγών Accenture και KPMG — Το Oracle Financial Services Summit, Λονδίνο, 20 Οκτωβρίου 2026, με χορηγούς την Accenture και την KPMG.

Η κεντρική της οδηγία ήταν ευθεία. Οι επικεφαλής των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών πρέπει να πάψουν να αντιμετωπίζουν τον εκσυγχρονισμό ως πεπερασμένο πρόγραμμα και να αντιμετωπίσουν τη συσσωρευμένη πολυπλοκότητα που δημιούργησαν δεκαετίες εξαιρέσεων. Το υπόλοιπο επιχείρημά της απορρέει από αυτή τη φράση, και το ίδιο ισχύει για αυτό το άρθρο.

Διαφάνεια τίτλου με την επιγραφή The Modernisation Paradox, Leda Glyptis PhD, πάνω σε εικονογράφηση ανθρώπινου κεφαλιού σχεδιασμένου ως φωτεινό δίκτυο — Η διαφάνεια τίτλου της κεντρικής ομιλίας της Δρ Glyptis.

Μια γραμμή τερματισμού που μετακινείται συνεχώς #

Η συνηθισμένη ιστορία του εκσυγχρονισμού έχει ένα πριν και ένα μετά. Μια πλατφόρμα αντικαθίσταται, μια μετάπτωση ολοκληρώνεται, μια διευθύνουσα επιτροπή κλείνει το πρόγραμμα. Η Δρ Glyptis απορρίπτει αυτό το «μετά». Ο εκσυγχρονισμός, λέει, δεν είναι τελική κατάσταση. Τα έργα μπορεί να τελειώνουν, αλλά οι οργανισμοί δεν γίνονται «σύγχρονοι» για πάντα.

Αυτό μοιάζει με λογοπαίγνιο, μέχρι να εξετάσει κανείς τι κάνουν πράγματι οι οργανισμοί όταν αποφασίζουν να εκσυγχρονιστούν. Κινούνται για να μειώσουν τον κίνδυνο και να βελτιώσουν τη μελλοντική τους ανταγωνιστικότητα. Είναι λογικοί στόχοι. Όμως οι ίδιες αποφάσεις αλλάζουν επίσης τα προφίλ κινδύνου και μπορούν να κάνουν τις λειτουργίες πιο σύνθετες. Η κίνηση που μειώνει έναν κίνδυνο μπορεί να εισαγάγει έναν άλλο, και η νέα διάταξη πρέπει να λειτουργήσει, να χρηματοδοτηθεί και να εξηγηθεί σε κάποιον.

Το μοτίβο είναι παγίδα με την κυριολεκτική έννοια. Ο επικεφαλής που πιστεύει ότι το πρόγραμμα θα τελειώσει σχεδιάζει για το τέλος. Ο επικεφαλής που αποδέχεται ότι δεν θα τελειώσει σχεδιάζει για τη συνέχεια, και αυτό αλλάζει τους προϋπολογισμούς, τη διακυβέρνηση και τον τρόπο μέτρησης της επιτυχίας. Ο πρώτος αιφνιδιάζεται ξανά και ξανά. Ο δεύτερος μπορεί τουλάχιστον να είναι προετοιμασμένος.

Υπάρχει επίσης μια απλή εξήγηση για το γιατί η απλοποίηση άργησε τόσο συχνά να έρθει. Ο εκσυγχρονισμός υποτίθεται ότι θα απλοποιούσε τα πράγματα, αλλά συχνά τα έκανε πιο περίπλοκα, επειδή οι οργανισμοί δεν μπορούσαν να προβλέψουν πόσο σύνθετο θα γινόταν το εξωτερικό περιβάλλον. Δεν πρόκειται για κατηγορία κακής μηχανικής. Τα σχέδια ήταν λογικά, και το περιβάλλον τα ξεπέρασε.

Ένα B μείον και δύο απενεργοποιήσεις #

Η Δρ Glyptis έβαλε στον κλάδο βαθμό B μείον για τα τελευταία 25 χρόνια. Είναι χρήσιμος βαθμός, γιατί αρνείται τόσο τον εφησυχασμό όσο και την απόγνωση. Ένα B μείον δεν είναι αποτυχία. Ούτε όμως είναι αυτό που θα ήλπιζε κανείς μετά από ένα τέταρτο του αιώνα συνεχούς προσπάθειας.

Πρόσθεσε έναν αριθμό που κάνει τον βαθμό πιο κατανοητό: μέσα σε 25 χρόνια έχει απενεργοποιήσει κάτι μόνο δύο φορές. Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για μια αρχιτεκτονική σε λειτουργία. Αν τα συστήματα, οι διαδικασίες και οι έλεγχοι σχεδόν ποτέ δεν αποσύρονται, κάθε νέο στοιχείο προστίθεται στο σύνολο. Τίποτα δεν φεύγει.

Αυτό συνδέεται άμεσα με τον ισχυρισμό της ότι οι νέες δυνατότητες προστίθενται πάνω στις παλιές αντί να τις αντικαθιστούν, και ότι το μοτίβο αυτό υπάρχει από το 1950. Η συνήθεια του κλάδου δεν είναι πρόσφατη αστοχία της εποχής του cloud ή της εποχής των εφαρμογών. Κατά την περιγραφή της, είναι παλαιότερη από τους περισσότερους ανθρώπους που προσπαθούν σήμερα να τη διαχειριστούν.

Η επικάλυψη έχει τη δική της λογική. Η προσθήκη είναι ασφαλέστερη από την αφαίρεση, και η αφαίρεση απαιτεί κάποιος να αναλάβει τις συνέπειες. Όμως το κόστος είναι σωρευτικό. Κάθε στρώμα πρέπει να συνυπάρχει με όσα βρίσκονται από κάτω, και καθένα κουβαλά τις δικές του παραδοχές για τα δεδομένα, την πρόσβαση και τις εγκρίσεις. Μετά από εβδομήντα και κάτι χρόνια, οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους είναι το πραγματικό αντικείμενο της δουλειάς του εκσυγχρονισμού.

Το B μείον στέκεται παράξενα δίπλα σε μια άλλη δήλωσή της: ο κλάδος προετοιμάζεται για αυτή τη στιγμή εδώ και 25 χρόνια. Αν διαβαστούν μαζί, οι δύο φράσεις λένε ότι η προετοιμασία ήταν πραγματική και τα αποτελέσματα μερικά. Υποστήριξε επίσης ότι τα καθιερωμένα ιδρύματα προσαρμόστηκαν με μεγαλύτερη επιτυχία απ' όσο συχνά παραδέχονται. Ο ισχυρισμός αυτός θέλει προσοχή, γιατί είναι θέση που υποστήριξε και όχι μετρημένο αποτέλεσμα. Ταιριάζει όμως με τον βαθμό. Ένας κλάδος μπορεί να προσαρμόζεται καλύτερα απ' όσο παραδέχεται και παρ' όλα αυτά να κουβαλά ένα επιζήμιο φορτίο εξαιρέσεων που δεν καταργήθηκαν ποτέ.

Πώς το εφάπαξ γίνεται κανόνας #

Το πιο χρήσιμο κομμάτι του επιχειρήματος της Δρ Glyptis είναι η περιγραφή του τι συμβαίνει όταν μια πολιτική ή μια διαδικασία μπλοκάρει μια πρωτοβουλία. Περιέγραψε τρεις πρακτικές επιλογές. Να μην προχωρήσει η πρωτοβουλία. Να αλλάξει πρώτα η διαδικασία. Ή να χρησιμοποιηθεί μια εφάπαξ παράκαμψη, μια αποδοχή κινδύνου ή μια εξαίρεση με την υποστήριξη ανώτατου στελέχους.

Η πρώτη επιλογή σπάνια είναι ελκυστική, γιατί κάποιος ήθελε την πρωτοβουλία για κάποιο λόγο. Η δεύτερη είναι αυτή που θα μείωνε πραγματικά την πολυπλοκότητα, επειδή διορθώνει το ίδιο το εμπόδιο. Είπε ότι σπάνια την έχει δει να συμβαίνει. Η τρίτη είναι συνηθισμένη.

Ο μηχανισμός που ακολουθεί είναι το σημείο όπου συσσωρεύεται η ζημιά. Μερικές φορές οι οργανισμοί επιστρέφουν για να διορθώσουν τη διαδικασία. Συχνότερα, η εξαίρεση ξεχνιέται. Γίνεται αυτόματα προηγούμενο, και όταν το ίδιο εμπόδιο εμφανιστεί ξανά, δίνεται άλλη μία εξαίρεση.

Ακολουθήστε αυτή την αλληλουχία αργά, γιατί είναι η μηχανή ολόκληρου του προβλήματος. Μια εξαίρεση δίνεται για θεμιτό λόγο, υπό πίεση χρόνου, από κάποιον αρκετά υψηλόβαθμο ώστε να την υπογράψει. Κανείς δεν προγραμματίζει τη διόρθωση. Η επόμενη ομάδα συναντά το ίδιο εμπόδιο, διαπιστώνει ότι η πρώτη ομάδα πέρασε και επικαλείται την προηγούμενη περίπτωση. Η παράκαμψη έχει γίνει διαδρομή. Επειδή κάθε εξαίρεση ήταν λογική μεμονωμένα, κανείς δεν αποφάσισε ποτέ να χτίσει ένα σύστημα που λειτουργεί με εξαιρέσεις.

Αυτό εννοεί με τη συσσωρευμένη πολυπλοκότητα δεκαετιών εξαιρέσεων. Η έκφραση δηλώνει κάτι συγκεκριμένο: το απόθεμα των ανεπίλυτων αποφάσεων, καθεμία από τις οποίες πάρθηκε για να συνεχίσει η δουλειά. Εξηγεί επίσης γιατί το αδύναμο σημείο των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών είναι η συσσώρευση εξαιρέσεων. Στον κλάδο δεν λείπουν τρόποι να γίνονται οι δουλειές. Λείπουν τρόποι να σταματήσει να τις κάνει με τον ίδιο άκομψο τρόπο.

Η πρακτική συνέπεια για έναν επικεφαλής είναι άβολη. Η χορήγηση της εξαίρεσης μοιάζει με αποφασιστικότητα. Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, η αποφασιστικότητα χωρίς συνέχεια που να διορθώνει τη διαδικασία είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο η πολυπλοκότητα πολλαπλασιάζεται. Η δοκιμασία ενός χορηγού δεν είναι αν μπορεί να άρει ένα εμπόδιο μία φορά, αλλά αν το εμπόδιο θα βρίσκεται ακόμη εκεί την επόμενη φορά.

Τα ακουστικά των 180 δολαρίων #

Η Δρ Glyptis έκανε το σημείο χειροπιαστό με μια μικρή ιστορία. Σε προηγούμενο ρόλο της ως senior director, μπορούσε να υπογράφει συμβάσεις περίπου 50.000 δολαρίων. Ένα αίτημα για ακουστικά, που κόστιζαν 180 δολάρια ανά σύσκεψη, εγκρίθηκε από ένα ανώτερο στέλεχος σε περίπου 24 ώρες.

Οι είκοσι τέσσερις ώρες ακούγονται γρήγορες, και αν τις δει κανείς μεμονωμένα, πράγματι είναι. Το ζητούμενο είναι τι πιθανότατα κατανάλωσε η διαδικασία γύρω από το αίτημα. Η εκτίμησή της, διατυπωμένη με την ανάλογη επιφύλαξη, ήταν ότι η διαδικασία έγκρισης πιθανότατα κόστισε στην τράπεζα πολύ περισσότερα από τα ακουστικά. Ο λογαριασμός ενός αντικειμένου 180 δολαρίων απέναντι στον χρόνο των ανθρώπων που χειρίστηκαν το αίτημα δεν βγαίνει υπέρ της, και δεν βγαίνει ποτέ υπέρ κανενός.

Το δομικό πρόβλημα βρίσκεται στον τρόπο λειτουργίας της κλιμάκωσης. Στην παραδοσιακή αλυσίδα, κάθε επίπεδο χάνει πλαίσιο. Ένα αίτημα που είχε προφανή λογική εκεί όπου ξεκίνησε φτάνει στην κορυφή ως περίληψη περίληψης. Κάθε πρόσωπο στη μέση πρέπει είτε να ξαναμάθει την κατάσταση είτε να τη στείλει παραπάνω χωρίς εξέταση. Η ευθυγράμμιση σε μια τέτοια διαδικασία μπορεί να πάρει μήνες.

Βάλτε τους δύο αριθμούς δίπλα δίπλα: περίπου 24 ώρες για τα ακουστικά και μήνες για ευθυγράμμιση μέσω παραδοσιακής κλιμάκωσης. Δεν μετρούν το ίδιο πράγμα, αλλά μαζί δείχνουν ένα εύρος. Ένα μικρό, σαφές αίτημα στο σωστό πρόσωπο μπορεί να προχωρήσει σε μία ημέρα. Ένα ζήτημα που πρέπει να διασχίσει επίπεδα, καθένα από τα οποία του αφαιρεί πλαίσιο, μπορεί να κολλήσει για μήνες.

Και η συνήθεια δεν έχει εξαφανιστεί. Οι οργανισμοί εξακολουθούν να απαιτούν έγκριση από υψηλό επίπεδο για μικρές δαπάνες. Δεν πρόκειται για την ιστορία μιας τράπεζας από μια παλιότερη δουλειά. Είναι σημερινός περιορισμός, και τροφοδοτεί το πρόβλημα των εξαιρέσεων που περιγράφηκε παραπάνω. Όταν οι συνηθισμένες αποφάσεις πρέπει να ανέβουν μια αλυσίδα, οι άνθρωποι αναζητούν τον δρόμο της εξαίρεσης, γιατί η αλυσίδα είναι ακριβή και η εξαίρεση γρήγορη. Η κληρονομιά δεν είναι μόνο παλιά τεχνολογία. Ζει επίσης στους κανόνες για το ποιος μπορεί να αποφασίζει τι.

Είκοσι πιλοτικά, όλα επείγοντα #

Αν οι εξαιρέσεις είναι η ασθένεια, η ιεράρχηση είναι το σημείο όπου τα συμπτώματα εμφανίζονται πρώτα. Η Δρ Glyptis είπε ότι πολλοί οργανισμοί με τους οποίους συνεργάζεται έχουν περίπου 20 πιλοτικά έργα, που όλα θεωρούνται εξίσου σημαντικά. Το χαρακτήρισε ανεπαρκή ιεράρχηση.

Η λογική είναι εύκολο να την παρακολουθήσει κανείς. Αν όλα είναι εξίσου σημαντικά, τίποτα δεν κατατάσσεται, και η κατάταξη ορίζεται σιωπηρά από όποιον φωνάζει, υπογράφει ή κλιμακώνει. Αυτός ακριβώς είναι ο δρόμος από τον οποίο ευδοκιμεί η εξαίρεση. Είκοσι ισότιμες προτεραιότητες εγγυώνται ότι εμπόδια θα εμφανιστούν σε πολλά σημεία ταυτόχρονα και ότι κάποιος θα κληθεί να αφήσει μερικά να περάσουν.

Παρουσίασε την ιεράρχηση ως ζήτημα που πλέον είναι ζήτημα ηγεσίας, επειδή τα προγράμματα αλλαγής σπάνια σχεδιάστηκαν ώστε να είναι επαναλήψιμα. Είναι μια προσεκτική διατύπωση και αξίζει προσεκτική ανάγνωση. Δεν λέει ότι οι επικεφαλής αποτυγχάνουν σε ένα καθήκον που τους ανατέθηκε. Λέει ότι το καθήκον άλλαξε. Όταν ένα πρόγραμμα αλλαγής είναι εφάπαξ, μπορείς να επιβιώσεις με μια χαλαρή σειρά εργασιών. Όταν η αλλαγή είναι συνεχής, ο καθορισμός της σειράς πρέπει να είναι κάτι που οι επικεφαλής κάνουν ξανά και ξανά, και τα προγράμματα δεν χτίστηκαν για αυτό.

Για ιδρυτές και τεχνικούς αναγνώστες, αυτό είναι το κομμάτι που μεταφέρεται ευκολότερα στην πράξη. Ένα χαρτοφυλάκιο 20 πιλοτικών μοιάζει με ενέργεια. Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, συχνότερα σηματοδοτεί ότι κανείς δεν έχει ακόμη επιλέξει. Η απόφαση να πεις όχι σε δεκαεννέα από αυτά είναι πράξη ηγεσίας, και δεν μπορεί να ανατεθεί σε ένα γραφείο έργων που δεν έχει εξουσία να αρνηθεί.

Η τεχνητή νοημοσύνη φτάνει με το δικό της χρονοδιάγραμμα #

Όλα τα παραπάνω οξύνονται με την τεχνητή νοημοσύνη, γιατί αλλάζει τον ρυθμό χωρίς να αλλάζει τις βαθύτερες συνήθειες. Η Δρ Glyptis είπε ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει να επιταχυνθεί η δουλειά, αλλά δεν δίνει όλες τις απαντήσεις. Είναι χρήσιμος επιταχυντής. Δεν υποκαθιστά την απόφαση για το τι πρέπει να διορθωθεί.

Για μια προσέγγιση ήταν ιδιαίτερα ευθεία. Την ιδέα να «στρέψεις την τεχνητή νοημοσύνη» απλώς προς τα προβλήματα τη χαρακτήρισε τρομερά κακή ιδέα. Το σκεπτικό απορρέει από τα προηγούμενα σημεία της: ένας οργανισμός του οποίου τα προβλήματα περιλαμβάνουν εξαιρέσεις που δεν καταργήθηκαν ποτέ, απομονωμένα δεδομένα και ασαφή ευθύνη δεν θα τα δει να λύνονται στρέφοντας προς αυτά ένα νέο εργαλείο. Το εργαλείο κληρονομεί το χάος.

Περιέγραψε επίσης πώς οι οργανισμοί κρίνουν λάθος την καινοτομία. Συχνά συμπεριφέρονται σαν μια τεχνολογία να είναι καινούργια για τον κόσμο απλώς επειδή είναι καινούργια για τους ίδιους. Και μπορεί να υποθέτουν ότι η τεχνολογία θα σταματήσει να εξελίσσεται μόλις εκείνοι είναι έτοιμοι να ασχοληθούν. Δεν θα σταματήσει.

Η περιγραφή της για το 2024 δείχνει και τις δύο όψεις. Η έκρηξη δραστηριότητας γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη εκείνη τη χρονιά έφερε δημιουργικότητα και ενδυνάμωση. Έφερε επίσης εκπλήξεις. Κάποιες εταιρείες εξεπλάγησαν όταν ανακάλυψαν ότι οι πάροχοι είχαν ήδη 10 χρόνια ζωής. Άλλες εξεπλάγησαν που η ίδια η τεχνητή νοημοσύνη είχε δεκαετίες ιστορίας και εξακολουθούσε να εξελίσσεται. Η έκπληξη αφορούσε την ενημέρωση των εταιρειών και όχι την ηλικία της τεχνολογίας.

Υπάρχει ένας παραλληλισμός σε μια ιστορία που διηγήθηκε για το 2009. Ένας CEO τη ρώτησε τότε αν χρειαζόταν να μάθει για το Bitcoin πριν συνταξιοδοτηθεί. Η ερώτηση προϋπέθετε ότι μια τεχνολογική απόφαση μπορούσε να αναβληθεί για μετά τη θητεία του. Η σημερινή της παρατήρηση είναι η αντίθετη: οι σημερινές τεχνολογικές αποφάσεις συχνά θα ξεδιπλωθούν μέσα στη θητεία εκείνου που τις παίρνει τώρα. Ο ορίζοντας της σύνταξης δεν προστατεύει πια κανέναν.

Και το περιβάλλον γύρω από αυτές τις αποφάσεις δεν έχει σταθεροποιηθεί. Η τεχνητή νοημοσύνη κινείται ταχύτερα από πολλά πρότυπα, ελέγχους και κοινές αντιλήψεις. Οι επικεφαλής δεν μπορούν να υποθέσουν ότι οι τεχνολογικές αποφάσεις θα έρθουν μαζί με ένα σταθεροποιημένο ρυθμιστικό πλαίσιο ή μια ολοκληρωμένη τεχνολογία. Το να περιμένεις και τα δύο είναι σχέδιο που δεν φτάνει ποτέ στο σημείο ενεργοποίησής του.

Ηρεμία, όχι βραδύτητα #

Απέναντι σε αυτά, η συνταγή της έχει δύο όψεις. Αυτό που χρειάζονται οι οργανισμοί είναι ηρεμία, όχι πανικός. Η συμβουλή της ήταν ασφάλεια, μέτρο και προσοχή, αλλά όχι βραδύτητα.

Θα ήταν εύκολο να διαβαστεί αυτό ως συμβιβασμός, αλλά λειτουργεί καλύτερα ως περιορισμός και των δύο τρόπων αποτυχίας. Ο πανικός παράγει τα 20 ισότιμα πιλοτικά και τις υπογεγραμμένες εξαιρέσεις. Η βραδύτητα παράγει την υπόθεση ότι η τεχνολογία θα περιμένει. Τα απορρίπτει και τα δύο. Η στάση που περιγράφει είναι μια στάση όπου ο ρυθμός είναι σταθερός, οι έλεγχοι υπάρχουν και η δουλειά συνεχίζει να προχωρά.

Εδώ μετράει επίσης ο ισχυρισμός ότι ο κλάδος προετοιμάζεται εδώ και 25 χρόνια. Η προετοιμασία, στην αφήγησή της, δεν είναι λόγος για χαλάρωση. Είναι ο λόγος για τον οποίο η ηρεμία είναι εφικτή: ο κλάδος έχει πίσω του ένα τέταρτο του αιώνα αυτής της δουλειάς και έμαθε κάτι από αυτή, ακόμη κι αν ο βαθμός ήταν B μείον.

Τα βαρετά θεμέλια #

Η Δρ Glyptis δεν έκλεισε με ένα όραμα. Κατονόμασε θεμέλια που είναι, κατά τα λόγια της, βαρετά και απαραίτητα, και το πρώτο είναι μια στρατηγική εξέλιξης. Ο λόγος είναι απλός: κανένα τεχνολογικό στοιχείο και κανένας συνεργάτης δεν διαρκεί για πάντα. Μια στρατηγική που προϋποθέτει μονιμότητα είναι στρατηγική για την επόμενη έκπληξη.

Το δεύτερο είναι τα καλά δεδομένα. Η ποιότητα των δεδομένων, η ευθύνη για αυτά και οι απομονωμένες δομές παραμένουν άλυτα ζητήματα κληρονομιάς. Αυτό συνδέεται άμεσα με τη δήλωσή της ότι η κληρονομιά δεν είναι μόνο παλιά τεχνολογία. Η ασαφής ευθύνη για ένα σύνολο δεδομένων είναι κληρονομιά. Το ίδιο και ένας κανόνας που στέλνει μια μικρή αγορά σε έναν υψηλόβαθμο εγκρίνοντα. Κανένα από τα δύο δεν εμφανίζεται σε ένα μητρώο παλαιών συστημάτων.

Το τρίτο μέρος του επιχειρήματός της αφορά τη μορφή του κόσμου που πρέπει να σηκώσουν αυτά τα θεμέλια. Ο κόσμος γίνεται κόσμος πραγματικού χρόνου, και οι οργανισμοί πρέπει να χτίσουν στιβαρότητα για αυτή την πραγματικότητα. Πρόσθεσε ότι η στιβαρότητα και η ευελιξία δεν αποτελούν πλέον αντιστάθμισμα. Για χρόνια, η στιβαρή και η ευέλικτη επιλογή αντιμετωπίζονταν ως αντίπαλες, και μέσα σε ένα εποπτευόμενο ίδρυμα συνήθως κέρδιζε η στιβαρή. Η θέση της είναι ότι αυτή η επιλογή δεν χρειάζεται πια να γίνεται, γιατί ένας κόσμος πραγματικού χρόνου απαιτεί και τα δύο ταυτόχρονα.

Μια ακόμη παρατήρηση δείχνει κίνηση. Οι εταιρείες χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, ιδίως οι ασφαλιστικές, φέρνουν όλο και συχνότερα τους συνεργάτες τους σε πιο ανοιχτές συζητήσεις για τα σχέδια και τις προσεγγίσεις τους. Αυτό ταιριάζει με τη λογική μιας στρατηγικής εξέλιξης, αφού με έναν συνεργάτη που δεν θα διαρκέσει για πάντα σχεδιάζεις ευκολότερα όταν ξέρει τι έρχεται. Δεν αποδεικνύει ότι οι εξαιρέσεις μειώνονται, και τίποτα στην πηγή δεν το λέει. Είναι όμως ένδειξη ότι οι εταιρείες είναι πρόθυμες να μιλήσουν ανοιχτά για το πρόβλημα.

Πέντε ομιλητές καθισμένοι στη σκηνή του Oracle Financial Services Summit, με τη Δρ Leda Glyptis δεύτερη από αριστερά και μια οθόνη με το όνομα του συντονιστή, Mark Dunleavy της Oracle — Η Δρ Glyptis (δεύτερη από αριστερά) στη σκηνή με το πάνελ της συνόδου για την εξάρτηση και την πολυπλοκότητα, με χορηγό την KPMG και συντονιστή τον Mark Dunleavy, SVP, Financial Services Industry της Oracle.

Τι θα χρειαζόταν για να καταργηθεί μια εξαίρεση #

Ας επιστρέψουμε στον αριθμό που ξεχωρίζει περισσότερο: δύο απενεργοποιήσεις σε 25 χρόνια. Αν αυτός ο ρυθμός είναι έστω και λίγο τυπικός, η πρόκληση του κλάδου δεν είναι να χτίσει την επόμενη δυνατότητα, αλλά να αποφασίσει τι θα αντικαταστήσει η επόμενη δυνατότητα. Κάθε άλλο επιχείρημα εδώ εξαρτάται από αυτό. Οι εξαιρέσεις μπορούν να εξοφληθούν μόνο αν κάποιος αναλάβει τη διόρθωση, και τα στρώματα μπορούν να μειωθούν μόνο αν κάποιος είναι πρόθυμος να απενεργοποιήσει ένα.

Το ανοιχτό ερώτημα που αφήνει το επιχείρημα είναι πρακτικό. Ένας επικεφαλής που αποδέχεται ότι ο εκσυγχρονισμός δεν τελειώνει ποτέ πρέπει ακόμη να αποφασίσει ποια εξαίρεση θα κλείσει πρώτη και ποιο από τα 20 πιλοτικά θα σταματήσει. Η Δρ Glyptis προσφέρει το πλαίσιο, τον βαθμό και τις τρεις επιλογές, αλλά δεν ισχυρίζεται ότι έχει μετρήσει πόσο συχνά η δεύτερη επιλογή, η αλλαγή της διαδικασίας πρώτα, θα μπορούσε να αντικαταστήσει την τρίτη. Την έχει δει σπάνια. Αν αυτό θα αλλάξει σε μια δεκαετία που επιταχύνεται από την τεχνητή νοημοσύνη, όταν οι αποφάσεις ξεδιπλώνονται μέσα σε μία θητεία, είναι αυτό που αξίζει να παρακολουθήσουμε.

Συχνές ερωτήσεις #

Ποιο είναι το παράδοξο του εκσυγχρονισμού που περιέγραψε η Δρ Glyptis; Οι οργανισμοί παίρνουν αποφάσεις εκσυγχρονισμού για να μειώσουν τον κίνδυνο και να βελτιώσουν τη μελλοντική τους ανταγωνιστικότητα, όμως οι ίδιες αποφάσεις αλλάζουν επίσης τα προφίλ κινδύνου και μπορούν να κάνουν τις λειτουργίες πιο σύνθετες. Ο εκσυγχρονισμός υποτίθεται ότι θα απλοποιούσε τα πράγματα και συχνά τα έκανε πιο περίπλοκα, επειδή οι οργανισμοί δεν μπορούσαν να προβλέψουν πόσο σύνθετο θα γινόταν το εξωτερικό περιβάλλον.

Γιατί λέει ότι ο εκσυγχρονισμός δεν είναι τελική κατάσταση; Τα έργα μπορεί να τελειώνουν, αλλά οι οργανισμοί δεν γίνονται «σύγχρονοι» για πάντα. Οι ομάδες έχουν αφιερώσει 20 με 25 χρόνια σε αυτή τη δουλειά, κι όμως ο αριθμός των προκλήσεων συνεχίζει να αυξάνεται, και οι νέες δυνατότητες προστίθενται πάνω στις παλιές αντί να τις αντικαθιστούν. Είπε ότι μέσα σε 25 χρόνια έχει απενεργοποιήσει κάτι μόνο δύο φορές.

Πώς οι εξαιρέσεις γίνονται το λειτουργικό μοντέλο; Όταν μια πολιτική ή μια διαδικασία μπλοκάρει μια πρωτοβουλία, υπάρχουν τρεις επιλογές: να μην προχωρήσει η πρωτοβουλία, να αλλάξει πρώτα η διαδικασία, ή να χρησιμοποιηθεί μια εφάπαξ παράκαμψη, μια αποδοχή κινδύνου ή μια εξαίρεση με την υποστήριξη ανώτατου στελέχους. Τη δεύτερη την έχει δει σπάνια· η τρίτη είναι συνηθισμένη. Η εξαίρεση συνήθως ξεχνιέται και γίνεται αυτόματα προηγούμενο.

Τι συμβούλευσε τους επικεφαλής για την τεχνητή νοημοσύνη; Ασφάλεια, μέτρο και προσοχή, αλλά όχι βραδύτητα. Χαρακτήρισε τρομερά κακή ιδέα το να «στρέψεις την τεχνητή νοημοσύνη» απλώς προς τα προβλήματα, είπε ότι οι οργανισμοί χρειάζονται ηρεμία και όχι πανικό, και προειδοποίησε ότι οι επικεφαλής δεν μπορούν να υποθέσουν ούτε σταθεροποιημένο ρυθμιστικό πλαίσιο ούτε ολοκληρωμένη τεχνολογία.

Ποια θεμέλια χαρακτήρισε βαρετά και απαραίτητα; Μια στρατηγική εξέλιξης, γιατί κανένα τεχνολογικό στοιχείο ή συνεργάτης δεν διαρκεί για πάντα· εργαλεία και επιχειρησιακή ικανότητα που μπορούν να στηρίξουν τον ρυθμό της αλλαγής· συνεργάτες που ταιριάζουν με τον ρυθμό του οργανισμού· καλά δεδομένα, αφού η ποιότητα, η ευθύνη και η απομόνωση παραμένουν άλυτα ζητήματα κληρονομιάς· και επαναλήψιμες διαδικασίες που σταματούν να στέλνουν τις μικρές δαπάνες για έγκριση σε υψηλό επίπεδο.

Βιβλιογραφία #

Glyptis, L., (2026). The Modernisation Paradox in Financial Services. Κεντρική ομιλία στο Oracle Financial Services Summit, Λονδίνο, 20 Οκτωβρίου 2026. Oracle Financial Services ⧉. Oracle.
Glyptis, L., (2023). Bankers Like Us: Dispatches from an Industry in Transition ⧉. Routledge.
Glyptis, L., (2026). Αρχείο της στήλης #LedaWrites ⧉. 11:FS.

Τελευταία αναθεώρηση 2026-10-24.

Αναδημοσίευση αυτού του άρθρου

Ο εκσυγχρονισμός δεν τελειώνει ποτέ, συσσωρεύονται οι εξαιρέσεις — Sebastien Rousseau

Η Δρ Leda Glyptis στο Λονδίνο: ο εκσυγχρονισμός δεν έχει τέλος. Οι τράπεζες πρέπει να λύσουν δεκαετίες εξαιρέσεων και να προσεγγίσουν την ΤΝ με μέτρο, αλλά όχι αργά.

Αυτό το άρθρο διατίθεται με άδεια Creative Commons Attribution 4.0 International. Η αναδημοσίευση απαιτεί αναφορά στην κανονική διεύθυνση URL.

Ο εκσυγχρονισμός δεν τελειώνει ποτέ, συσσωρεύονται οι εξαιρέσεις — Sebastien Rousseau

Η Δρ Leda Glyptis στο Λονδίνο: ο εκσυγχρονισμός δεν έχει τέλος. Οι τράπεζες πρέπει να λύσουν δεκαετίες εξαιρέσεων και να προσεγγίσουν την ΤΝ με μέτρο, αλλά όχι αργά.

Originally published at https://sebastienrousseau.com/el/2026-10-24-eksygchronismos-den-teleionei-pote-syssoreyontai/ by Sebastien Rousseau.
Licensed under CC-BY-4.0.

SEBASTIEN ROUSSEAU FOUNDER · ENGINEER