ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits)

.class="img-fluid clearfix"

خلاصه اجرایی / نکات کلیدی

• مسئله ریشه‌ای. ERC-20، استاندارد غالب توکن اتریوم در سال ۲۰۱۸، یک نقص ساختاری داشت: توکن‌هایی که مستقیماً به نشانی یک قرارداد هوشمند منتقل می‌شدند، اگر قرارداد فاقد یک هندلر بود، به‌طور خاموش نابود می‌شدند. هر پلتفرم پرداختی که بر بستر ERC-20 ساخته می‌شد، این ریسک را به ارث می‌برد (EIPهای اتریوم).
• ERC-223 به‌عنوان راه‌حل. ERC-223 قراردادهای گیرنده را ملزم می‌کرد که تابع tokenFallback(address, uint, bytes) را پیاده‌سازی کنند. در صورت نبود آن، انتقال به‌صورت اتمیک بازگردانی می‌شد. هیچ توکنی نمی‌توانست به‌طور خاموش از دست برود (گیت‌هاب EIPهای اتریوم).
• پنج عنصر بنیادین قرارداد EXTC. هویت توکن (نام، نماد، دقت ۱۸ رقم اعشار)، عرضه ثابت، انتقال سازگار با ERC-223، پرداخت شرکتی چندامضایی، و دستورهای پرداخت مستمرِ زمان‌قفل‌شده بر پایه ارتفاع بلاک.
• سازوکار وام با وثیقه. وام‌گیرندگان توکن‌های EXTC را در امانت‌نگهداری (escrow) قرارداد قفل می‌کردند؛ قرارداد به‌محض دریافت وثیقه، عواید وام را به‌صورت اتمیک آزاد می‌کرد، بدون تأخیر پذیره‌نویسی یا تأیید کمیته اعتباری.
• آنچه این آزمایش درباره محدودیت‌های اتریوم آشکار کرد. با توان عملیاتی شبکه اصلی در حدود ۱۵ تراکنش در ثانیه و هزینه‌های گَس بین ۰٫۱۰ تا ۱٫۰۰ دلار به‌ازای هر تراکنش در اوج ژانویه ۲۰۱۸، یک شبکه پرداخت که حتی حجمی در مقیاس حواله را پردازش کند، بدون زیرساخت لایه دوم، از نظر اقتصادی و فنی روی اتریوم عمومی ناممکن بود.

مسئله طراحی: چرا ERC-20 کافی نبود

استاندارد ERC-20، که در سال ۲۰۱۵ پیشنهاد و در پیشنهاد بهبود اتریوم شماره ۲۰ رسمی شد، رابط متعارف توکن‌های تعویض‌پذیر را تعریف کرد که موتور محرک رونق ICO در سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ بود. شش تابع اصلی آن — totalSupply، balanceOf، transfer، transferFrom، approve و allowance — برای صدور و مبادله ساده توکن کافی بودند.

با این حال، برای یک پلتفرم پرداخت، ERC-20 یک نقص حیاتی در محیط تولید داشت. تابع transfer(address _to, uint256 _value) توکن‌ها را به هر نشانی‌ای، از جمله نشانی‌های قرارداد، منتقل می‌کرد، بدون آنکه هیچ کدی در قرارداد گیرنده را فعال کند. قراردادی که به‌طور خاص برای ردیابی انتقال‌های ورودی ERC-20 برنامه‌ریزی نشده بود، هیچ راهی برای تشخیص آن‌ها نداشت. توکن‌هایی که به این شیوه ارسال می‌شدند، برای همیشه به دام می‌افتادند و هیچ سازوکاری برای بازیابی آن‌ها وجود نداشت.

جامعه اتریوم برآورد کرد که تا اواسط سال ۲۰۱۸، ده‌ها میلیون دلار توکن ERC-20 از طریق همین سازوکار برای همیشه از دست رفته است. ساختن یک پلتفرم پرداخت که در آن انتقال‌ها می‌توانستند به‌طور خاموش شکست بخورند و وجوه کاربران را نابود کنند، پذیرفتنی نبود.

راه‌حل ERC-223: انتقال اتمیک همراه با اعلان

ERC-223، که در سامانه پیگیری مسائل گیت‌هاب EIPهای اتریوم پیشنهاد شد، مسئله از دست رفتن خاموش را با تغییر آنچه یک انتقال توکن ملزم به انجام آن بود، حل کرد. بر پایه ERC-223، تابع transfer(address _to, uint256 _value, bytes _data) بررسی می‌کرد که آیا نشانی گیرنده حاوی کد قرارداد است یا خیر. اگر چنین بود، انتقال تابع _to.tokenFallback(address _from, uint256 _value, bytes _data) را فراخوانی می‌کرد.

ویژگی حیاتی این بود: اگر قرارداد گیرنده تابع tokenFallback را پیاده‌سازی نکرده بود، کل تراکنش انتقال بازگردانی می‌شد. هیچ توکنی از موجودی فرستنده خارج نمی‌شد. هیچ توکنی به دام نمی‌افتاد. انتقال اتمیک بود — یا با اجرای کد گیرنده کامل می‌شد، یا به‌طور کامل شکست می‌خورد و وضعیت بدون تغییر باقی می‌ماند.

برای EXTC، این به‌معنای موارد زیر بود:

• پرداخت به قراردادهای هوشمند از منظر ساختاری ایمن بود. قراردادهای امانت‌نگهداری، کیف‌پول‌های چندامضایی و قراردادهای وام‌دهی می‌توانستند توکن‌های EXTC را بدون هیچ خطر از دست رفتن برگشت‌ناپذیر وجوه دریافت کنند.
• فیلد _data امکان انتقال فراداده‌های غنی پرداخت را فراهم می‌کرد. بار داده‌ای بایتی می‌توانست ارجاعات فاکتور، کدهای مسیریابی یا گواهی‌های انطباق را حمل کند — اطلاعاتی که یک انتقال ساده ERC-20 نمی‌توانست منتقل کند.
• هزینه‌های گَس اندکی بالاتر بود. فراخوانی tokenFallback تقریباً ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ گَس به‌ازای هر انتقال اضافه می‌کرد، سرباری جزئی با قیمت‌های گَس سال ۲۰۱۸.

معماری قرارداد EXTC

قرارداد توکن EXTC یک پیاده‌سازی سالیدیتی بود که حول پنج ماژول ساختاربندی شده بود:

۱. هویت توکن

string public name = "Express Transaction Credits";
string public symbol = "EXTC";
uint8 public decimals = 18;

هجده رقم اعشار به EXTC دقتی کمتر از یک سِنت می‌داد که با ریزدانگی موردنیاز برای موارد استفاده خُردپرداخت و خُردوام مطابقت داشت. نماد EXTC شناسه روی‌زنجیره‌ای بود که در قرارداد توکن ثبت شده بود.

۲. عرضه کل ثابت

عرضه کل هنگام استقرار قرارداد تعیین می‌شد و با ضرب‌های بعدی قابل افزایش نبود. این انتخاب طراحی EXTC را تورم‌زدا می‌کرد: هر توکنی که برای همیشه از گردش خارج می‌شد — از طریق عملیات سوزاندن برگشت‌ناپذیر — عرضه را بدون جایگزینی کاهش می‌داد. مدل عرضه ثابت در طراحی توکن‌های پرداخت سال ۲۰۱۸ استاندارد بود و بازتاب‌دهنده فرض متأثر از بیت‌کوین بود که فشار تورم‌زدایی برای یک واسطه مبادله یک مزیت است.

۳. موجودی و انتقال سازگار با ERC-223

تابع اصلی انتقال، رابط کامل ERC-223 را پیاده‌سازی می‌کرد. نگاشت‌های موجودی داخلی، دارایی‌های هر نشانی را ردیابی می‌کردند. تابع کمکی isContract(address) نشانی‌های EOA (حساب‌های تحت مالکیت خارجی) را از نشانی‌های قرارداد متمایز می‌کرد تا مشخص شود آیا لازم است tokenFallback فراخوانی شود یا خیر.

۴. پرداخت‌های شرکتی چندامضایی

گردش‌کارهای پرداخت شرکتی به تأیید مشترک نیاز داشتند: هیچ امضاکننده واحدی نمی‌توانست به‌تنهایی یک پرداخت بالاتر از آستانه تعریف‌شده را آغاز کند. قرارداد EXTC یک طرح چندامضایی دو-از-N را پیاده‌سازی می‌کرد:

۱. یک آغازگرِ تعیین‌شده یک انتقال را پیشنهاد می‌داد و گیرنده، مبلغ و یک نانس را مشخص می‌کرد. ۲. یک امضاکننده همراه، نانس را تأیید می‌کرد. ۳. تنها پس از ثبت هر دو امضا روی زنجیره، انتقال اجرا می‌شد.

این کار ریسک نقطه شکست واحد را برای حساب‌های شرکتی از میان می‌برد و در عین حال کل جریان تأیید را روی زنجیره و قابل حسابرسی نگه می‌داشت، بدون واسطه‌ای همچون اتاق پایاپای.

۵. دستورهای پرداخت مستمرِ زمان‌قفل‌شده بر پایه ارتفاع بلاک

پرداخت‌های تکرارشونده — حقوق، اشتراک‌ها، بازپرداخت‌های زمان‌بندی‌شده وام — به یک عنصر بنیادین دستور پرداخت مستمر نیاز داشتند. EXTC این را به‌صورت یک زمان‌قفل پیاده‌سازی کرد: یک رکورد انتقال با پارامتر releaseBlock در قرارداد ذخیره می‌شد. انتقال نمی‌توانست اجرا شود تا زمانی که ارتفاع بلاک اتریوم به releaseBlock برسد.

استفاده از ارتفاع بلاک به‌عنوان جایگزین زمان در سال ۲۰۱۸ یک انتخاب عمل‌گرایانه بود. اتریوم فاصله بلاک ۱۵ ثانیه‌ای را هدف قرار داده بود و این باعث می‌شد ارتفاع بلاک جایگزینی نسبتاً قابل‌اتکا برای زمان دیواری در بازه‌ای چند دقیقه‌ای باشد. مهرهای زمانی مطلق (block.timestamp) در دسترس بودند اما در بازه‌ای ۹۰۰± ثانیه در معرض دستکاری ماینر قرار داشتند و این باعث می‌شد ارتفاع بلاک مرجع امن‌تری برای قراردادهای مالی باشد.

سازوکار وام آنی پشتوانه‌دار با وثیقه

عنصر بنیادین وام‌دهی EXTC پیچیده‌ترین جزء بود. طراحی چنین بود:

۱. وام‌گیرنده وثیقه را قفل می‌کند. وام‌گیرنده تابع lockCollateral(uint256 _collateralAmount) را فراخوانی می‌کرد و توکن‌های EXTC را از طریق tokenFallback مطابق ERC-223 به امانت‌نگهداری قرارداد وام‌دهی منتقل می‌کرد. ۲. بررسی نسبت وام به ارزش. قرارداد یک نسبت LTV از پیش‌پیکربندی‌شده (برای مثال ۵۰٪) را می‌خواند و بیشینه مبلغ وام را در برابر وثیقه قفل‌شده محاسبه می‌کرد. ۳. پرداخت اتمیک وام. اگر وثیقه به حداقل آستانه می‌رسید، قرارداد بلافاصله مبلغ وام را به نشانی وام‌گیرنده منتقل می‌کرد. بدون صف پذیره‌نویسی، بدون کمیته اعتباری، بدون تأخیر تسویه. ۴. بازپرداخت و آزادسازی. هنگام بازپرداخت — اصل به‌علاوه نرخ بهره ثابت — قرارداد وثیقه را به وام‌گیرنده بازمی‌گرداند. ناتوانی در بازپرداخت تا releaseBlock تصفیه خودکار را فعال می‌کرد: قرارداد وثیقه را به نشانی تعیین‌شده وام‌دهنده منتقل می‌کرد.

کل این جریان توسط کد قرارداد اِعمال می‌شد. هیچ‌یک از طرفین نیازی نداشت به دیگری اعتماد کند یا برای اجرای شروط بر یک واسطه تکیه کند.

آنچه این آزمایش آشکار کرد

معماری قرارداد EXTC از نظر فنی منسجم بود. ERC-223 جدی‌ترین نقص ایمنی ERC-20 را برطرف کرد. عناصر بنیادین چندامضایی و زمان‌قفل مستقیماً با گردش‌کارهای واقعی پرداخت شرکتی نگاشت می‌شدند. سازوکار وام با وثیقه نشان داد که وام‌دهی تضمین‌شده می‌تواند به‌طور کامل خودکار و خوداجرا روی زنجیره باشد.

دو محدودیت در عمل آشکار شدند:

هزینه‌های گَس. در اوج ژانویه ۲۰۱۸، قیمت‌های گَس اتریوم به ۵۰ تا ۱۰۰ گِوی رسید و این باعث می‌شد هزینه یک انتقال توکن ERC-223 بین ۰٫۵۰ تا ۲٫۰۰ دلار باشد. برای خُردپرداخت‌ها یا حواله‌های ۱۰ تا ۵۰ دلاری، این کارمزدها بازدارنده بودند.

توان عملیاتی. سقف گَس بلاک شبکه اصلی اتریوم در اوایل ۲۰۱۸ تقریباً ۸ میلیون گَس بود. یک انتقال ERC-223 حدود ۵۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ گَس مصرف می‌کرد. بنابراین شبکه می‌توانست تقریباً ۱۰۰ تا ۱۶۰ انتقال توکن EXTC را در هر بلاک، یا حدود ۷ تا ۱۱ در ثانیه با فاصله بلاک ۱۵ ثانیه‌ای، پردازش کند. مقیاس یک شبکه پرداخت — صدها یا هزاران تراکنش در ثانیه — روی اتریوم عمومی بدون زیرساخت لایه دومی که آن زمان هنوز به‌شکل تولیدی وجود نداشت، دست‌یافتنی نبود.

این‌ها محدودیت‌های زیرساختی بودند، نه نقص‌های طراحی در EXTC. منطق قرارداد درست بود. بلاک‌چین زیرین هنوز نمی‌توانست حجم پرداخت را در مقیاس صنعت مالی پشتیبانی کند.

ایده‌هایی که به مرحله تولید رسیدند

چندین الگوی طراحی از EXTC توسط توسعه‌های بعدی اعتبارسنجی شدند:

انتقال اتمیک توکن همراه با اعلان به گیرنده — ویژگی اصلی ERC-223 — مبنای ERC-777 (۲۰۱۹) شد که مدل اعلان را گسترش داد و بعدها در پروتکل‌های وام‌دهی DeFi گنجانده شد. الگوی tokenFallback در سراسر معماری مدرن DeFi دیده می‌شود.

تأیید چندامضایی برای پرداخت‌های شرکتی — الگوی نیاز به چند امضای روی‌زنجیره‌ای پیش از اجرا — به مدل استاندارد مدیریت خزانه DAO و راهکارهای نگهبانی نهادی تبدیل شد. Gnosis Safe که در سال ۲۰۱۸ راه‌اندازی شد، این الگو را در مقیاس بزرگ رواج داد.

وام‌های آنی پشتوانه‌دار با وثیقه و بدون واسطه — سازوکار قفل کردن وثیقه در امانت‌نگهداری و آزادسازی اتمیک عواید وام — طراحی بنیادین پروتکل‌های وام‌دهی DeFi همچون Compound (۲۰۱۸) و Aave (۲۰۲۰) است.

زمان‌قفل‌های مبتنی بر ارتفاع بلاک برای پرداخت‌های زمان‌بندی‌شده — الگوی رمزگذاری زمان‌بندی اجرای آینده در قرارداد — در قراردادهای واگذاری تدریجی توکن (vesting)، پیشنهادهای حاکمیتی تأخیری و طراحی‌های اوراکل قیمت میانگین وزنی زمانی (TWAP) در سراسر اکوسیستم DeFi ظاهر می‌شود.

آزمایش EXTC به مقیاس تولید نرسید. زیرساخت لازم برای امکان‌پذیر ساختن این طراحی، سه تا پنج سال دیگر برای بلوغ زمان برد. اما پرسش‌های طراحی‌ای که مطرح کرد، پرسش‌های درستی برای سال ۲۰۱۸ بودند.

پرسش‌های متداول

چرا ERC-223 با وجود رفع نقص ERC-20، هرگز به‌عنوان استاندارد غالب توکن پذیرفته نشد؟

ERC-223 قراردادهای گیرنده را ملزم به پیاده‌سازی tokenFallback می‌کرد و این سازگاری رو به عقب را با هزاران قراردادی که پیش‌تر برای توکن‌های ERC-20 مستقر شده بودند، از میان می‌برد. اکوسیستم موجود ERC-20 برای مهاجرت بسیار بزرگ بود. پیشنهادهای بعدی — به‌ویژه ERC-777 و ERC-1363 — همان مسئله را با موازنه‌های سازگاری متفاوتی حل کردند، اما ERC-20 از طریق ترکیبی از اثرهای شبکه‌ای و معرفی الگوهای توکن پوشش‌داده‌شده (wrapped) که سناریوی از دست رفتن خاموش را دور می‌زدند، غالب باقی ماند.

بر سر توکن و پلتفرم EXTC چه آمد؟

EXTC یک اثبات مفهوم و پروژه پژوهشی اولیه از سال ۲۰۱۸ بود. بازار گسترده‌تر ICO و توکن‌های پرداخت در طول سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به‌شدت جمع شد، چراکه محدودیت‌های مقیاس‌پذیری اتریوم و ابهام مقرراتی روشن شدند. ایده‌های نهفته در طراحی EXTC در پروتکل‌های بعدی که به زیرساخت لایه دوم، ابزارهای بهتر و چارچوب‌های مقرراتی روشن‌تر دسترسی داشتند، دوباره سر برآوردند.

مدل وام با وثیقه EXTC در مقایسه با پروتکل‌های مدرن DeFi مانند Aave چگونه است؟

سازوکار اصلی یکسان است: قفل کردن وثیقه، دریافت وامی متناسب با نسبت LTV، بازپرداخت یا مواجهه با تصفیه. تفاوت‌ها عبارت‌اند از: (۱) پروتکل‌های مدرن DeFi برای LTV پویا از فیدهای قیمت اوراکل استفاده می‌کنند به‌جای نسبت‌های ثابت؛ (۲) از نرخ‌های بهره الگوریتمی استفاده می‌کنند که به میزان بهره‌گیری از استخر پاسخ می‌دهند؛ (۳) روی شبکه‌های لایه دوم با هزینه‌های گَس ۱۰ تا ۱۰۰ برابر کمتر از شبکه اصلی سال ۲۰۱۸ کار می‌کنند؛ (۴) Aave و Compound حسابرسی‌های امنیتی رسمی را از سر گذرانده و میلیاردها دلار نقدینگی نگهداری کرده‌اند که اعتبارسنجی تجربی فراهم می‌کند مبنی بر اینکه مدل پایه سالم است.

محدودیت‌های نسخه سالیدیتی در اوایل ۲۰۱۸ چه بودند؟

قرارداد EXTC برای سالیدیتی 0.4.x نوشته شد، نسخه غالب در اوایل ۲۰۱۸. سالیدیتی 0.4 فاقد بسیاری از ویژگی‌های ایمنی معرفی‌شده در نسخه‌های بعدی بود: بررسی سرریز اعداد صحیح (که به‌صورت خودکار در 0.8.0 اضافه شد)، require/revert همراه با پیام‌های خطا (محدود در 0.4)، و پیدایی صریح توابع (پیش‌فرض در 0.4 عمومی بود). قرارداد برای محافظت در برابر سرریز به کتابخانه SafeMath از OpenZeppelin تکیه داشت، الگویی رایج پیش از آنکه کامپایلر این را به‌صورت بومی اِعمال کند.

منابع

• بنیاد اتریوم، (۲۰۱۵). EIP-20: Token Standard ⧉.
• Dexaran، گیت‌هاب اتریوم، (۲۰۱۷). ERC-223 Token Standard Proposal ⧉.
• OpenZeppelin، (۲۰۱۸). OpenZeppelin Contracts — SafeMath ⧉.
• بنیاد اتریوم، (۲۰۱۴). Ethereum Whitepaper ⧉.

آخرین بازبینی 2026-07-17.

# ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau

> Originally published at [https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/](https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/)

بررسی فنی عمیق درباره چگونگی ساخت پلتفرم EXTC بر بستر اتریوم ERC-223 در سال ۲۰۱۸: معماری توکن، پرداخت‌های چندامضایی، انتقال‌های زمان‌قفل‌شده و وام‌های آنی پشتوانه‌دار با وثیقه.

Read the full article on sebastienrousseau.com: https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/

ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau

بررسی فنی عمیق درباره چگونگی ساخت پلتفرم EXTC بر بستر اتریوم ERC-223 در سال ۲۰۱۸: معماری توکن، پرداخت‌های چندامضایی، انتقال‌های زمان‌قفل‌شده و وام‌های آنی پشتوانه‌دار با وثیقه.

https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/

ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau

بررسی فنی عمیق درباره چگونگی ساخت پلتفرم EXTC بر بستر اتریوم ERC-223 در سال ۲۰۱۸: معماری توکن، پرداخت‌های چندامضایی، انتقال‌های زمان‌قفل‌شده و وام‌های آنی پشتوانه‌دار با وثیقه.

مهم‌ترین نکات راهبردی به این شرح است:

- مسئله طراحی: چرا ERC-20 کافی نبود. استاندارد ERC-20، که در سال ۲۰۱۵ پیشنهاد و در پیشنهاد بهبود اتریوم شماره ۲۰ رسمی شد، رابط متعارف توکن‌های تعویض‌پذیر را تعریف کرد که موتور محرک رونق ICO در سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ بود.
- راه‌حل ERC-223: انتقال اتمیک همراه با اعلان. ERC-223، که در سامانه پیگیری مسائل گیت‌هاب EIPهای اتریوم پیشنهاد شد، مسئله از دست رفتن خاموش را با تغییر آنچه یک انتقال توکن ملزم به انجام آن بود، حل کرد.
- معماری قرارداد EXTC. قرارداد توکن EXTC یک پیاده‌سازی سالیدیتی بود که حول پنج ماژول ساختاربندی شده بود:.
- سازوکار وام آنی پشتوانه‌دار با وثیقه. عنصر بنیادین وام‌دهی EXTC پیچیده‌ترین جزء بود.

رویکرد سازمان شما به چالش‌های مطرح‌شده در این نوشته چیست؟

→ https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/

#پلتفرمExtc،Erc223،قراردادهایهوشمنداتریوم،معماریتوکن،چندامضایی،انتقالزمان‌قفل‌شده،پرداخت‌هایبلاک‌چینی،وام‌هایپشتوانه‌دارباوثیقه،مالیغیرمتمرکز،رمزارز۲۰۱۸

Sebastien Rousseau | CC-BY-4.0

@online{rousseau2018ساخت,
  author  = {Rousseau, Sebastien},
  title   = {{ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau}},
  year    = {2018},
  url     = {https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/},
  urldate = {2018}
}

TY  - GEN
AU  - Rousseau, Sebastien
TI  - ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau
PY  - 2018
UR  - https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/
ER  -

Rousseau S. ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau. sebastienrousseau.com. 2018 Feb 15. Available from: https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/

Rousseau, Sebastien. "ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau." sebastienrousseau.com. February 15, 2018. https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/.

Rousseau, S. (2018, February 15). ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau. sebastienrousseau.com. https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/

ساخت پلتفرم اعتبارات تراکنش سریع (Express Transaction Credits) — Sebastien Rousseau

بررسی فنی عمیق درباره چگونگی ساخت پلتفرم EXTC بر بستر اتریوم ERC-223 در سال ۲۰۱۸: معماری توکن، پرداخت‌های چندامضایی، انتقال‌های زمان‌قفل‌شده و وام‌های آنی پشتوانه‌دار با وثیقه.

Originally published at https://sebastienrousseau.com/fa/2018-02-15-the-making-of-the-express-transaction-credits-platform/ by Sebastien Rousseau.
Licensed under CC-BY-4.0.

SEBASTIEN ROUSSEAU · FOUNDER · ENGINEER